برای درج آگهی تبلیغاتی خود  با مرکز ایرادیتا در تهران -٤٤٢٠٨٦١٦-  تماس حاصل نمایید
صفحه اصلی | تاریخچه |

R.F.I.D. تكنولوژی

| محصولات | سؤال و جواب | تماس با ما | English
ورود اعضاء فرم قرارداد رويدادها و خبرها اطلاعات عمومی حيوانات گم شده حیوانات فروشی پشتیبانی
پستانداران
پستاندارن
پستانداران روی زمين، دريا، هوا و زير زمين زندگی ميكنند. همه پستانداران اعم  از خفاش ها  تا نهنگ ها برای پرورش وتربيت فرزندانشان نسبت به ساير حيوانات، زمان بيشتری 
صرف می كنند و اين موضوع به عنوان  وجهه تمايز پستانداران نسبت به ساير جانداران مطرح می باشد.پستانداران خونگرم هستند، بدن آنها از پوست يا مو پوشيده شده واغلب پستانداران
بچه زا هستند

ـ شير مادر:
اغلب پستانداران بچه زا هستند اما بعضی ازآنها نظير پرندگان،  تخم گذار هستند.
در كره زمين،  پستاندار  ماده  تنها موجودی است كه برای فرزندان خود شير توليد ميكند، اين شير غنی از ويتامين، مواد معدنی وساير مواد مغذی مورد نياز برای  حيوان تازه متولد شده 
می باشد.

ـ بدن پستانداران همواره گرم است:
برخلاف خزندگان خونسرد كه اغلب نياز دارند با  قرار گرفتن در  برابر آفتاب  ، خودشان را گرم كنند، بدن پستانداران همواره گرم بوده  و گرمای كافی را برای زندگی در هردمای  محيطی
را  فراهم ميكنند.

ـ پستانداران بزرگتر مغزشان رشد بيشتری كرده است:
پستانداران نسبت به ساير جانداران ، دارای  مغز بزرگتر و متكامل می باشند. همچنين اغلب آنها دارای  حافظه و قدرت يادگيری چيزهای جديد را دارند. به اين معنا كه پستانداران ميتوانند در
شرايط و محيط جديد چيزهايی را ياد بگيرند كه اين امر به بقا آنها كمك كند و اين موضوع  را سازگاری  با محيط  می نامند.
ـ مغز يك نهنگ:
دانشمندان بر اين باورند كه پستانداران بزرگ نظير نهنگ و دلفين مغزی شبيه به مغز انسان دارند، آنها توانايی برقراری  ارتباط، يادگيری و تشخيص را دارند. 

ـ مو:
پستانداران تنها حيواناتی هستند كه مو دارند. موهای پستانداران كه اغلب ما آنها را پشم يا خز می نا ميم آنها را از باد و باران وسرما وآفتاب وحشرات محافظت ميكنند.
موهای پستانداران معمولا از دو لايه مجزا تشكيل شده است، يكی پوشش زيری كه از موهای كوتاه ولی انبوه و ديگری پوشش بيرونی كه شامل موهای سيخ مانند و بلندتر می باشد.
ـ موی خرس قطبی:
كف پای خرس قطبی از خز پوشيده شده، اين پوشش،  پای حيوا ن را گرم نگه می دارد و همچنين مانع سر خوردن حيوا ن بر روی سطوح يخی می شود. همچنين دارای موهای
ضخيم وكاذبی بوده  كه هوای لابلای آن خاصيت ضد آبی به آن می دهد، اين خصيصه،  گرمای بدن خرس را نگه می دارد و در حين شنا كردن خرس را  بر سطح آب شناور نگه می دارد.

ـ حمله و دفاع: 
حيوانات وحشی جهت بقاء روزانه، كار آسانی را  در پيش ندارند. حيوانات گوشتخوار با استفاده از سرعت، نيرو  و هوش، غذای روزانه خود  را به دست می آورند. حيواناتی كه مورد
شكار قرار می گيرند نيز روزانه زمان بيشتری جهت محافظت از خود صرف می كنند.
ـ فرار:
 اگر يك شكارچی شما را تعقيب كند چه می كنيد ؟
ممكن است مشابه همان كاری را انجام دهيد كه اغلب حيوانات انجام می دهند:   دويدن و مخفی شدن.
به طور مثال : سگهای دشت ومرتع به داخل سوراخهای خود  فرو  می روند.
سنجابها برای محافظت داخل درختان ميروند و خانه موشها چيزی است شبيه به پشت يخچال شما!

ـ جهيدن:
گوزنهای نر شاخ های عظيمی دارند اما غالبا به عنوان ابزار دفاعی از آن استفاده نمی كنند، در عوض از سم های بسيار سريع خود استفاده می كنند.
حيوانات شكاری مثل شير كوهی يا گرگ كه در نزديكی دامنه كوه زندگی می كنند دارای  خصوصيت جهيدن می باشند.

ـ همرنگ شدن با محيط :
بعضی از پستانداران رنگهايی دارند كه با محيط اطرافشان سازگاری وتناسب دارد، كه به  اين پديده استتار گفته می شود.
به طور مثال خرگوش برفی، در تابستان قهوه ای، درزمستان سفيد ودر بهار سفيدقهوه ای است كه همواره با رنگ طبيعت استتار می شود.

ـ شكار يك حيوان:
شيرهای كوهی جزو شكارچی های درجه يك می باشند، آنها می توانند در يك جهش بيش از  شش متر  بپرند و در مسافت های كوتاه سريع تر از گوزن ها ميدوند.
شيرهای كوهی آهسته آهسته نزديك به شكار خود می شود سپس با پريدن به پشت حيوان، آنقدر دراين حالت می مانند تا وقتيكه ضربه نهايی را به گردن حيوان وارد كنند.

ـ بوی بد:
وقتی كه يك راسو در وضعيت خطر  قرار بگيرد،  بوی بسيار بدی از خود  منتشر می كند كه سبب سوزش و قرمز شدن چشم می شود.
راسوها هميشه از اين سلاح استفاده نميكنند، فقط زمانيكه احساس  ترس و خطر كنند،  بوی بد به عنوان  راهی جهت  فراری دادن  دشمنانشان محسوب می شود.

ـ غذای پستانداران:
پستانداران اغلب انواع غذاها از قبيل: گياه، گوشت، ماهی و حشرات مصرف می كنند. دندانهای پستانداران بر اساس نوع غذايی كه ميخورند شكل و تكامل يافته  است، به طور مثال:
دندانهای نوك تيز نيش برای تكه پاره كردن گوشت و دندانهای آسيا برای جويدن سبزيجات بسيار مناسب هستند.

ـ حيوانات گوشتخوار:
اغلب حيوانات گوشتخوار نظير شيرها وگرگها شكارچيان بسيار سريعی هستند كه می توانند شكار خود را خسته كنند.
دندانهای تيز نيش اين حيوانات گوشتخوار برای گرفتن حيوان و پاره كردن حيوا ن متناسب است. 
نهنگهای  گوشنخوار هم رفتارشان بيشتر شبيه به گوشتخواران خشكی می باشد، آنها فك ه، ماهی ها و پنگوئن ها را شكار و مصرف می كنند.
فيل دريايی نيز يك گوشتخوار است كه در كف اقيانوس به وسيله عاج های مايلی كه دارد صدف های خوراكی را گرفته و می خورد.

ـ جوندگان:
سگهای آبی نيز همانند ساير جوندگان دندانهای فوقانی تيزی دارند. آنها به وسيله دندانهای بالايی غذا را نگه ميدارند و دندانهای پايين عمل جويدن را انجام می دهند.
سگ آبی برای تراشيدن وكندن پوست درختان از هر دو رديف دندانهای خود استفاده ميكند.

ـ اشتهای بسيار زياد:
يك موش صحرايی با داشتن قلب كوچكی كه می تواند ١٠٠٠ بار در يك دقيقه بتپد، شب و روز  غذا می خورد و فقط زمان كوتاهی از شبانه روز را به  استراحت می پردازد. 
آنها از كرمه، گياهان، حشرات و كرم حشره تغذيه می كنند.

ـ غذا های ميكروسكوپی:
در جهان پستانداران بزرگتر غذا های كوچكتر را می خورند.
نهنگهای آبی رنگ و پشت خميده از گياهان بسيار كوچكی به نام پلانكتون تغذيه می كنند.
آنها به جای دندان،دارای  ساختاری  شانه مانند دارد كه بالين نام دارد.
پلانكتونها به همراه آب وارد دهان نهنگ ميشوند و به وسيله بالين جدا می شوند.

ـ چرندگان:
گوزن ها و موشها از علف، برگها و شاخه های كوچك تغذيه می كنند. آنها اغلب در فضاهای باز مثل كشت زارها (جايی كه غذای زيادی برايشان فراهم باشد) چرا می كنند. 
آنها ميتوانند غذايی كه در معده شان است را دوباره بجوند، اين حيوانات پس از جويدن عمل نشخوار را انجام می دهند و سپس هضم می كنند.

ـ جفت گيری و بچه دار شدن:
پستانداران  نر و ماده اغلب همديگر را در فصل جفت گيری پيدا می كنند و بعد از جفتگيری هر كدام جداگانه به زندگی ادامه ميدهند و بزرگ كردن بچه ها بعهده  پستانداران ماده می باشد.
‍ـ جفت گيری:
پستانداران نر در اغلب گونه ها در انتخاب جفت خود با يكديگر جنگ و نبرد ميكنند.
آنها با گاز گرفتن، لگد زدن و شاخ زدن به يكديگر برتری خود را اعلام كرده و جفت مورد نظر خود تحت مالكيت خود قرار می دهند.

ـ چرا می جنگند؟ 
انتخاب حيوان نر قوی و سالم، از اين لحاظ كه بچه ها نيز مانندپدر  از بدنی سالم و قوی برخوردار خواهند شد، از اهميت برخوردار است.

ـ توله های يك حيوان و طول عمرها: 
معمولا پستاندارانی يك يا دو بچه دارند، عمر طولانی خواهند داشت. 
يك خفاش می تواند تا ٣٠ سال عمر كند، كه برای حيوان وحشی عمر طولانی محسوب می گردد.  اغلب خفاش ها در بها ر هرسال يك بچه به دنيا می آورند.
حيواناتی كه نمی توانند عمر طولانی داشته باشند مثل موش ها  و انواع ديگر، چندين بار در سال بچه می آورند و تعداد بچه ها نيز زياد می باشد.
يك نوع موش آبی كه در علفزار زندگی می كند، بچه های بسيار زيادی بدنيا می آورد، ولی طول عمر آنها ممكن است فقط يك سال باشد.
در اين چرخه بسيار سريع از تولد و مرگ،  موشهای ماده در حالی كه ١٢- ٨ هفتگی هستند بچه دار می شوند، آنها می توانند ١٢ بار در سال بچه دار شوند و هر بار هم ١٠- ٢ بچه 
بدنيا آورند.
خرس قهوه ای ٣٥- ١٥ سال عمر می كند. امكان بچه دار شدن در خرسها ی قهوه ای ماده هر سه سال يكبار است ومعمولا آنها دو قلو زايی دارند.

ـ صداهای نهنگ هاي نر:
نهنگ های نر در محل زادو ولد جمع می شوند صداهايی مثل جير جير، يا جيغ از خود توليد می كنند.
نهنگ ها  تنها ١٥-١٠ دقيقه از خود صدا توليد می كنند اما به صورت گروهی اين زمان بسيار طولانی است.
طبيعت شناسان كاملا مطمئن نيستند كه چرا نهنگ ها  اين كار را انجام می دهند، اما آنها حدس می زنند كه به اين شكل نهنگ های  نر به نهنگ های  ماده می گويند كه آنها جفت های خوبی
برای جفت گيری هستند.

ـ مخفيگاه بچه ها:
اغلب پستانداران،  بچه هايشان را در مخفيگاه ها و يا سوراخها پنهان می كنند، تا از دسترس انسانها و شكارچی ها در امان باشند.
اغلب مخفيگاه، در زير درختان افتاده، درز صخره های به هم فشرده و بوته ها وخارها ميباشد.
جانوران آشيانه امن خود را با پوست حيواناتی كه كشته شده اند ويا مرده اند می سازند.
حتی سوراخ يك خالی يك سنجاب خط دار يا يك  گوفر (نوعی سنجاب) يا سوراخ يك كنده درخت می تواند مخفيگاه خوبی باشد.
سمورها ٨-٤ بچه به دنيا می آورند كه همه آنها هنگام تولد با چشم بسته وبدون مو به دنيا می آيند.

ـ بچه های خانگی: 
بچه سگ های آبی در خانه شان كه تپه بزرگی از درختان و گل و لای است و مخفيگاهشان در وسط همين تپه است، به دنيا می آيند.
بچه های سگهای آبی با چشمهای باز و بدنی كاملا پوشيده از مو متولد می شوند و درعرض يك هفته شنا گرهای ماهری می شوند.

ـ بچه های اقيانوسی:
بچه دلفين ها در آبهای عميق متولد می شوند، آنها بايد برای اولين تنفس به سطح آب  بيا يند، بنابر اين بايد شنا كنند.
دلفين مادر اغلب به منظور كمك در حركت، زير بچه خود شنا می كند.
دلفين ها يك بچه به دنيا می آورند كه حدودا  يك سال پس از جفت گيری متولد می شود.

ـ بچه های يخ: 
مثل بيشتر فك های دريايی  در قطب شمال، فك های هارپ  در يخ متولد می شوند.
 پوست سفيدشان آنها را با محيط اطرافشان سازگار می كند.  آنها تا دو هفته از شير مادرشان استفاده می كنند و وزنشان  به حدود ٥ كيلوگرم می رسد.

ـ بچه های درون كيسه:
اپوسوم ها  زمانی متولد می شوند كه قدرت لازم برای محافظت از خود را ندارند.
بعد از تولد به طرف بدن مادر خود می خزند و در داخل كيسه مادر جای می گيرند. هر بچه ای از نوك يك پستان شير می خورد. بچه ها به مدت دو  ماه داخل كيسه می مانند، اين كيسه از
نوزادان محافظت می كند تا آنها رشد كرده و بزرگتر شوند.

ـ بچه های پنهان:
گوزنها  بچه هايشان را در نقاطی  در دشتهای بزرگ پنهان داشته و سپس به مادر و بچه گوزنهای ديگر می پيوندند. گوزن های ماده در سال اول يك بچه به همراه دارند و در سالهای بعدی 
به تعداد آنها اضافه می شود.

ـ زندگی اجتماعی:
بعضی از پستانداران نظير موش خرما ، حيوانات منزوی هستند، اغلب سال  را تنها زندگی می كنند و  تنها در فصل جفتگيری با جفت خود زندگی می كنند. اما بيشتر پستانداران به صورت 
گروهی زندگی می كنند، اعضای يك گروه اغلب برای پيدا كردن غدا، نگهداری بچه ها و محافظت از خودشان با  يكديگر همكاری می كنند.

ـ زبان:
پستانداران به طرق مختلف با يكديگر ارتباط بر قرار می كنند. به طور مثال گوزن دم سفيد جهت نشان دادن وضعيت خطر دم خود را به سمت بالا سوق می دهد خر گوش ها  در  وضعيت 
خطر پاهای عقبی خود را به زمين می كوبند و ديگران بر اثر احساس لرزش زير پای خود از وضعيت خطر آگاه می گردند.

ـ در شهر:
صدها و يا حتی هزاران سگ دم سياه در زير زمين در شهرها زندگی می كنند. اين سگها در گروهای مختلف در جوار هم زندگی می كنند و در ساخت  تونل ها به يكديگر كمك می كنند. 
همچنين تعدادی از آنها به عنوان محافظين ديگران انجام وظيفه می كنند و در هنگام خطر صداهای خاصی را ايجاد و سايرين را آگاه می سازند. اين سگها با  تماس بينی به يكديگر، ارتباط 
دوستانه و همجواری را  اعلام می كنند.

ـ تجمع نرها:
در زمان خاصی از سال، تعدادی از پستانداران نر، گله و گروه خود را ترك كرده و گروه های مجرد را تشكيل می دهند. اين گوزن های نر  فصل بهار و تابستان را در چراگاهها سپری
 و به صورت گروه های كوچك سه تايی و يا بيشتر حركت می كنند. معمولا اعضاء هر گروه از نظر سنی و يا اندازه با يكديگر مشابهت دارند. اين گروهها در فصل جفت گيری به گله اصلی 
خود بر ميگردند.

ـ زندگی در گله:
گرگهای خاكستری معمولا به صورت گروههای  ٤ تا ٧ تايی كه از اعضای يك خانواده هستند قرار می گيرند. قوی ترين گرگ نر به عنوان رهبر گروه محسوب می شود. اگر هر كدام از 
اعضای گروه نياز به ياد آوری رهبر گروه را داشته باشد،  گرگ رهبر با نشان دادن دندانهای نيش خود و  پر پشت كردن مو های خود اين موضوع را تاكيد می كند.

ـ آوای وحش:
زوزه كشيدن گرگها  به ساير گرگها اين امكان را می دهد كه  از مكان يكديگر با خبر شوند. گاهی اوقات همه گرگهای يك گله به طور هم زمان  با هم زوزه می كشندكه اين اتفاق قبل از شكار 
دسته جمعی رخ می دهد.
 
صفحه اصلی - تاريخچه  - تكنولوژی .R.F.I.D - محصولات - سؤال و جواب - تماس با ما
ورود اعضاء - نمونه فرم ها - خبرها - اطلاعات عمومی - حيوانات گم شده - حيوانات فروشی - مراکز میکروچیپ گذاری - پشتیبانی
 
© 2004 IRAData. All Rights Reserved